Advies van Een Oude Man
Buiten kon er niet gewerkt worden vanwege de zware sneeuw, dus gebruikten de mannen de gedwongen in-activiteit om hun werktuigen
te repareren en te scherpen. Maar bovenal om elkaar verhalen te vertellen.
Yoav zag dat zijn opa wakker
was geworden.
“Oh, Sabba (opa), vertel ons alsjeblieft een verhaal!”
Yochanan
keek glimlachend naar zijn favoriete kleinzoon. “Ik heb geen verhalen te vertellen.”
“Jawel,
die heb je wel! Toe, vertel dat verhaal van die jonge man die van huis vertrok!”
“Nee
he!” Yoav’s moeder rolde met haar ogen. “Niet nog een keer!”
Yochanan negeerde
haar en nam Yoav op schoot.
“Heel lang geleden,” begon hij, “was er een
jonge man die geen zin had om wijnbouwer te worden, zoals zijn familie al generaties lang geweest was. Nee, hij wilde de wereld
zien die achter de bergtoppen van zijn kleine dorp lag. Dus, op een dag zei hij tegen zijn vader dat hij zijn erfdeel alsvast
wilde hebben.”
Zijn vader was verdrietig. “Alsjeblieft, ga niet weg! Blijf hier!”
“Wat
een stomme zet!” Merkte z’n oudere broer op. “Waarom zou je weggaan? Je weet wat je hier hebt.”
Maar
de jonge man wilde het risico nemen en proeven hoe het was, daarbuiten. Dus kwam hij op het eiland Sur (Tyrus) terecht, waar
hij woonde in een prachtig stenen huis vol met bedienden. Z’n vrienden mochten heb graag, want bijna iedere avond vierde
hij feest en hij was niet krenterig met wijn en dure kado’s. De jongeman vond de vrouwen van Sur helemaal het einde.
Die gingen elegant gekleed in prachtige stoffen, en hun arm- en enkelbanden rinkelden bij iedere stap. En... ze roken altijd
heerlijk!”
Yochanan boog zich naar Yoav. “Niet zoals je moeder en Savta (oma)!”
Als twee kleine kinderen die een geheim verklappen gniffelden ze achter hun handen.
“Wat
zitten jullie te fluisteren!” Savta wilde weten.
“Niets bijzonders, liefje!” Yochanan
gaf Yoav een knipoog.
“Heb het hart niet om hem over die protituees te vertellen!” waarschuwde
z’n vrouw.
“Die dingen moet hij juist wel weten, vrouw! En ik ben degene die het verhaal
verteld!” Yochanan schraapte zijn keel.
“Ja, ja, die vrouwen. Weet je, Yoav, op dat eiland was een grote
tempel vol met zulke prachtige vrouwen die de jongeman nog nooit van z’n leven gezien had. Het kon hem niet schelen
dat die tempel vol zat met afgodsbeelden. Hij wilde gewoon tijd doorbrengen met die schoonheden, en vond het niet erg dat
hij daarvoor veel geld moest betalen.
En toen, op een dag, was al z’n geld op. Weg waren ook
zijn vrienden, en plotseling wilde niemand meer wat met hem te maken hebben. Hij raakte in de schulden en eindigde als een
slaaf die de varkens moest hoeden.”
“Maar die dieren zijn niet kosher, Sabba!”
“Dat
klopt, maar wat kon hij anders doen? Hij dorst niet terug te gaan, omdat hij bang was dat z’n vader zou zeggen, ‘ik
heb je gewaarschuwd!’”
Toen zijn baas hem strafte tijdens een hongersnood omdat hij peulen
van de Johannesbroodboom stal die voor de varkens bestemd waren, realizeerde je jongeman dat hij beter een bediende van zijn
vader kon worden dan te blijven leven zoals hij nu deed.
Hij rende weg van z’n baas en na een
lange, gevaarlijke en moeilijk tocht door de bergen bereikte hij eindelijk zijn kleine bergdorp.
De hele weg
had hij gerepeteerd wat hij tegen zijn vader zou zeggen. Hij was bang om verworpen en weggestuurd te worden, maar weet je,
tot zijn grote verbazing had zijn vader hem zien komen en verwelkoomde hem met open armen.
‘Abba, kan je me vergeven?’ snikte de jonge man, en zei tegen z’n vader dat hij alles wilde doen wat zijn
vader hem zou opdragen. Maar de vreugdevolle vader wilde niets meer horen en gaf orders dat een groot feest voorbereid moest
worden. Zijn verloren zoon was thuisgekomen!”
“En de oudere broer, Sabba. Was hij ook blij?”
“Nee,
niet echt. Hij was boos op z’n vader en wilde zijn broer niet ontmoeten. Pas jaren later kwam het weer goed tussen zijn
broer en hem.” Yochanan slaakte een diepe zucht.
Het had hem
zo’n pijn gedaan dat zijn broer zo hard van hart was en hem niet had willen vergeven. Hij verdacht hem er zelfs van
dat zijn broer jaloers was dat hij zo’n gewaagde reis had durven maken. Misschien had hij wel hetzelfde willen doen,
maar niet gedurfd.
“Sabba?” Yoav legde zijn hand op zijn opa’s arm.
“Huh?
Oh, ik zat gewoon wat te denken.” Yochanan glimlachte. “Weet je, Yoav, soms is het goed om risico’s te nemen,
maar dan moet je ook bereid zijn om de prijs te betalen. En die kan heel hoog zijn. Soms is het beter om te blijven zitten
waar je zit en leren tevreden te zijn met wat je hebt. Zelfs al had ik het niet verdiend, was de Here God mij genadig.”
Hij tilde zijn kleinzoon van zijn pijnlijke knie. “Vergeet nooit het advies van een oude
man, die het op de harde manier moest leren!”
© Petra van
der Zande. 2008
